Održan Simpozijum ,,Hronične bolesti bubrega u Republici Srpskoj”

Održan Simpozijum ,,Hronične bolesti bubrega u Republici Srpskoj”

Dana 26. 06. 2015. godine 18 časova u amfitetatru Medicinskog fakulteta u Foči održan je Simpozijum  Društva doktora medicine podružnica Foča, sa odabranim temama iz nefrologije pod nazivom ,,Hronične bolesti bubrega u Republici Srpskoj”.

Simpozijumu su, pored doktora iz regije Foča, Višegrad, Rudo, Rogatica, Čajniče, prisustvovali i gosti iz Beograda, Banja Luke, Šamca, Bijeljine, Zvornika, Trebinja, Istočnog Sarajeva.

Više...

Simpozijum sa međunarodnim učešćem Hronične bolesti bubrega u Republici Srpskoj

Simpozijum sa međunarodnim učešćem	 Hronične bolesti bubrega u Republici Srpskoj

U petak 26. juna 2015. godine u 18 časova, u amfiteatru  Medicinskog fakulteta Foča, održaće se Simpozijum ,,Hronične bolesti bubrega u Republici Srpskoj”.

Teme simpozijuma:

Više...

Simpozijum ,,AMBULANTNA HIRURGIJA DANAS’’

Simpozijum ,,AMBULANTNA HIRURGIJA DANAS’’

Dana 17.11.2014. godine u 17 časova u amfitetatru Medicinskog fakulteta u Foči održaće se Simpozijum ,,Ambulantna hirurgija danas’’.

Teme simpozijuma:
1.Ambulantna hirurgija kila trbušnog zida
Prof.dr Marinko Žuvela –Klinički centar Srbije, Beograd
2.Ambulantna hirurgija preponskih kila-naša iskustva
Mr sc.med.Rade Miletić i saradnici – Univerzitetska bolnica Foča

Više...

Istorijat

Zdravstvo u Foči do otvaranja bolnica

Iako je kroz istoriju Foča bila poznata kao trgovačko središte na karavanskom putu iz Dubrovnika prema unutrašnjosti, zdravstvena zaštita u njoj je vegetirala. Kroz sve vrijeme Turske vladavine, tek sporadično bi se javljao tek po koji školovani zdravstveni radnik, a zdravstvenih ustanova nije ni bilo. Najbliže bolnice bile su u Dubrovniku. Prva vakcinacija spominje se tek 1868.god. Austrijskom okupacijom u Foči se stacioniraju jači vojni garnizoni. U tim jedinicama bili su školovani ljekari ali njihovo djelovanje u narodu bilo je pojedinačno, van redovnih zaduženja. Tek u poslednjoj deceniji 19. vijeka počeli su se dolinom Drine u većim mjestima otvarati “Bolnice”.

U Foči je prva bolnica otvorena 1896. godine i od tada stalno mijenja lokaciju.Te male zdravstvene ustanove vršile su najnužniju trijažu, a teži bolesnici su upućivani u tadašnju Zemaljsku bolnicu u Sarajevu.
Poslije prvog svjetskog rata formirane su tkz. banovske bolnice koje su imale isti djelokrug rada, a u njima je uvijek radio po jedan ljekar. Između dva rata u Bolnici u Foči, radilo je više ljekara ( dr Grin, dr Tarasov, dr Idriz Begović, dr Milas ) a u ambulanti socijalnog osiguranja dr Gavran Kapetanović. Poslije oslobođenja formirana je Sreska zdravstvena stanica u Foči sa lokacijom u Međuriječju. Od ljekara sa dužim boravkom u to vrijeme u Foči bili su dr Tamunović, dr Kosnapfel, dr Boras i drugi. Stacionar u Međurječju imao je oko 40 kreveta. U okviru njega postojalo je manje porodilište u kome su se obavljali porođaji i tretirani inkompletni abortusi. U to vrijeme bilo je dosta zaraznih bolesti koje su se javljale u manjim ili većim epidemijama. Zbog pojave tuberkuloze, stvaraju se antituberkulozni dispanzeri, a u njima su instalisani prvi rentgen aparati. Pri KPD Foča bila je manja zatvorska bolnica za zatvorenike koji boluju od TBC pluća. Tu bolnicu je vodio dr Marko Jurić, fiziolog, koji je vodio ATD dispanzer u Domu zdravlja i u toku izgradnje Bolnice pomagao u početnim koracima, te bio prvi predsjednik Upravnog odbora Bolnice.

Igmanska bolnica

U toku drugog svjetskog rata u Foči su se desili značajni događaji, a sve je to ostavilo duboke tragove na stanovništvo ovoga kraja koje je u ratu podnijelo velike žrtve. U Bolnici ( u zgradi Doma zdravlja ) liječena su 172 borca Prve proleterske brigade – “Igmanci”, od čega 41 sa vrlo teškim povredama – smrzotinama, trinaestorica “Igmanaca” izgubilo je od četiri do deset prstiju na nogama, a 22 su izgubili prste na jednoj nozi. Bez anestezije i bez seruma, oskudnom hirurskom opremom, ljekari su “Igmancima” sjekli dijelove tijela, a između ostalog, amputirali 224 promrzla prsta. Bez jauka borci su ostajali bez nogu i prstiju i umirali kao junaci. Na organizovanju “Igmanske bolnice” najviše su radili ljekari : Dr Gojko Nikolić, Dr Žarko Mikić, Dr Borislav Božović, Dr Dejan Popović. Narod Foče je prihvatio teške ranjenike kao svoje najmilije i pomogao koliko je mogao. Uspomena na muke i hrabrost promrzlih ranjenika iznikla je u ideju da se kao spomenik izgradi Bolnica.

Otvaranje bolnice, događaj za istoriju

Odluka da se gradi Bolnica imala je poseban značaj i puno opravdanje. Za projektovanje je angažovano preduzeće “Arhitekt” iz Sarajeva, a idejni i glavni projekat uradio je Tihomir Ivanović, dipl.ing. arhitekture. Projektant je izabrao teren, a odgovorni su se složili da bude na severu od Foče, jedan kilometar nizvodno od mosta na Drini. Čvrst i stjenovit teren 15-20 metara iznad nivoa rijeke Drine sa optimalnim uslovima gradnje i mogućnošću širenja.
Projektom je predviđeno da Bolnica ima pet odjeljenja: Interno sa 35 kreveta, Hirurško sa 35 kreveta, Zarazno sa 18 kreveta, Dječije sa 20 i Porođajno sa 12. Ukupni kapacitet Bolnice je 120 bolesničkih kreveta, sa dosta pratećih prostorija. Projekat je bio u blok sistemu sa izolovanim prostorom Zaraznog odeljenja koje je vezano za glavnu zgradu. Bilo je dovoljno terasa, svjetlosti i sunca u prostoru za bolesnike. Bolnica se uklapa u ambijent okoline, u ambijent rijeke Drine i njene svijetle i prozirne vode sa brdima i šumama na obalama.
Izgradnja Bolnice je počela 1953. godine sa oscilacijama u tempu gradnje. Krajem 1957 godine građevina je bila zastakljena, uvedeno je centralno grijanje, kanalizacija i vodovod. Krajem 1957 god. donesen je dokument o osnivanju Bolnice. U proljeće 1958. godine donesena je odluka o otvaranju Bolnice. Radovi su tada intenzivirani i počela je briga o opremi i kadrovima. Dr Aleksandar Goldberger dolazi u Bolnicu, a prim.dr Adolf Goldberger u februaru iste godine imenovan je za upravnika Bolnice u izgradnji, a zatim i za upravnika Bolnice.
Opština Foča je stipendirala 20 učenika srednje medicinske škole u Nišu i Novom Sadu, koji dolaze na rad u Bolnicu. Bolnica je otvorena 3. jula 1958. godine i istog dana otpočela sa redovnim radom.

Šta je otvaranje Bolnice značilo za narod tog kraja najbolje govore činjenice. Čim su gosti napustili Bolnicu došao je prvi bolesnik sa prelomom potkoljenice. Rad je otpočeo istog dana. Tog dana operisan je pacijent sa perforacijom ulkusa na duodenumu, zatim je izvršena trepanacija lobanje zbog impresija i kontuzije mozga mladiću alpinisti koji se srušio sa nekih litica i on je bio prvi pacijent koji je, nažalost, izdahnuo u Bolnici.
Već 5. jula 1958. godine broj bolesnika je premašio broj kreveta, tako da je Bolnica bila popunjena. Redovni rad, prijem, dijagnostika i liječenje, dežurstvo, posjete i sve što čini život bolnice su se razvijali i Bolnica se uhodala. To nije bilo jednostavno jer je Bolnica radila u kraju bez bolničke tradicije.. U Bolnici su radila tri ljekara. srednjeg medicinskog osoblja bilo je 22, sa iskustvom troje. Radile su dvije babice, nekoliko bolničara, administrativnog i tehničkog pomoćnog osoblja. Bolnica je obrađivala svu urgentnu i hroničnu patologiju sa područja opštine Goražde, Čajniče, Foča, djelimično Višegrad, Rogatica, Kalinovik i Gacko. Saobraćajne veze su bile veoma loše. Zimi su putevi bili zavijani, a uskotračna željeznica je radila sa malim prekidima cijele godine. Putovalo se 5-6 sati do Sarajeva. Ceste su bile makadamske, a putevi do sela i zaselaka kao kozje staze.
Otvaranjem Bolnice u kraju koji je bio veoma skromne, kako zdravstvene tako i opšte kulture, stvorio je uslove da se na ovom terenu prvi put nađu specijalistički kadrovi, te znatan broj radnika sa srednjim i visokim obrazovanjem, kako medicinskih tako i drugih struktura. Bolnica je otvorila značajne preduslove za brzi razvoj regiona. Stanovništvo je osjećalo sigurnost, jer je Bolnica uvijek obezbeđivala da svi hitni medicinski slučajevi budu blagovremeno i stručno obrađeni, bez obzira na doba dana. Za takav uspjeh osnovne zasluge pripadaju specijalističkom ljekarskom kadru koji je nesebičnim radom i odricanjem, omogućio rad Bolnice u svih 365 dana i to punih 24 časa dnevno. Nije se desilo da su ljekari odbili poziv na intervenciju na koju su bili pozvani.

Bolnica na liniji fronta

Ratovi su uvijek predstavljali veliku opasnost za ljude i uvijek su imali katastrofalne posledice. Veliki broj povrijeđenih među vojnicima i civilima, u kratkom vremenskom periodu na dislociranom prostoru sa izmijenjenom strukturom povreda nametnuli su drugađiju organizaciju i metode kojima je trebalo ostvariti liječenje i zbrinjavanje. Za Bolnicu u Foči to je bio prostor ovoga dijela Republike Srpske.
U našim uslovima važeći sistem etapnog zbrinjavanja prilagodili smo postojećoj situaciji : primakli se liniji dodira, oslobodili se višeetapnosti, obezbjedili brzu i efikasnu evakuaciju po naznačenju u hiruršku ustanovu definitivnog zbrinjavanja. Bolnica je bila onemogućena da u svakom trenutku primijeni sve principe i postulate ratne hirurške doktrine. To su osnovni momenti koji su uticali na tok medicinskih zbivanja u toku četiri godine rata na prostorima ovoga dijela Republike Srpske. Loša putna komunikacija i nedostatak materijalnih sredstava, ljekova, odgovarajuće opreme najbolje govori o surovoj sudbini povrijeđenih sa kojom su oni bili suočeni.
Iskustva u zbrinjavanju povrijeđenih u ovom ratu su značajna, kako zbog postignutih rezultata, tako i zbog nekih specifičnosti i novina koje su u zdravstvu primjenjivane. Nametnuta situacija je poslužila kao mogućnost promjene validnosti nekih do tada važećih principa organizacije i zbrinjavanja povrijeđenih. Logično i najjednostavnije objašnjenje jeste da bi povrijeđeni kritičnih regija, zbog produžene i otežane evakuacije završili smrtno da hirurške ekipe bolnice nisu bile sposobne, spremne, organizovane i materijalno obezbeđene da obave zbrinjavanja od primarnog do definitivnog.

Transformacijom do Kliničkog centra

Od osnivanja 1958. godine do današnjeg dana Bolnica je prošla put transformacije, koje su nametnuli vrijeme, potrebe stanovništva, visoko stručan kadar i oprema. Ideja da Bolnica bude spomenik naroda Foče na hrabre “Igmance”, kojima je u ovom gradu ukazana bratska pomoć, živjela je do 1957. godine. Sve do tada govorilo se o “Igmanskoj bolnici”.
U proljeće 1958. godine, kada su otpočele pripreme proslave ratnih događanja ovoga kraja, Bolnica je dobila naziv Spomen bolnica “Proleterskih brigada”. Imala je 5 odjeljenja a krajem 1958. godine šest sa 216 kreveta, da bi 1965 godine imala sve službe. Referendumom 1968. godine formiran je Medicinski centar “Proleterskih brigada” u čijem sastavu, osim Bolnice, ulaze Dom zdravlja, Zdravstvena stanica RMU Miljevina a kasnije apoteka “Partizan”. Od tada Bolnica zajedno sa drugim integrisanim zdravstvenim organizacijama, nastavlja rad na obezbeđenju cjelokupne zdravstvene zaštite Opstine Foča.

Prvi direktor bio je prim.dr Aleksandar Goldberger. Do integracije u Regionalni medicinski centar “Proleterskih brigada” došlo je krajem 1972. i početkom 1973. godine. Integracija je obuhvatila zdravstvene ustanove sa teritorija opstine Foča, Goražde, Čajniče, Višegrad i Rudo. Van sistema integracije ostale su zdravstvene stanice pri preduzećima “Maglić”, “Azot” i “Pobjeda”. Za direktora je izabran prim.dr Aleksandar Goldberger, koji napušta Foču, pa je za direktora imenovan dr Reuf Tafro. Direktor Bolnice je Neda Kraljek-Savović a poslije njenog odlaska imenovan je dr Marko Vukotić. Nakon što je uhvatilo čvrste korijene zahvaljujući dr Pubi i njegovim saradnicima Simi Stankoviću, diplomiranom pravniku zdravstvo je išlo uzlaznom linijom, kako u organizacionom, tako i stručnom, kadrovskom naučnom i obrazovnom smislu. U to vrijeme koncepcija cijelog zdravstva je bila oslonjena na mlađe kadrove, koji su ponikli u ovim krajevima, uz maksimalnu otvorenost za kadrove koji dolaze iz drugih sredina.
Osamdesetih godina Bolnica se nalazi u organizacionom zdravstvenom gigantu SOUR Regionalni medicinski centar “Proleterskih brigada”. Zajedno sa ostalim zdravstvenim ustanovama opstine Foča : Foče, Goražda, Čajniča, Višegrada, Rudoga i Kalinovika. Odlaskom dr Vukovića u Sarajevo, za direktora je imenovan dr Sekul Stanić, koji rukovodi ustanovom do 1993. godine. Njegovim angažovanjem urađeno je mnogo na adaptacijama starih i stvaranju novih prostora.

Početkom rata zdravstvo se priprema novonastaloj situaciji. Domovi zdravlja u Opštinama preuzimaju obavezu organizovanja i pružanja pomoći velikom broju ranjenika.

Bolnica u Foči je sa ostalim bolnicama, 1993. godine formirala Klinički centar Medicinskog fakulteta. Na taj način za stanovništvo ovoga dijela Republike Srpske obezbeđena je visokostručna, kompletna zdravstvena zaštita. Klinički centar Medicinskog fakulteta Srpsko Sarajevo – Opšta bolnica u Srbinju, osnovan je Odlukom Vlade Republike Srpske.
Usvajanjem novog Zakona o zdravstvenoj zaštiti, slijedi usaglašavanje sa istim, odnosno nova organizacija i ustrojstvo organizacionih dijelova Kliničkog centra Srpsko Sarajevo. Vlade Republike Srpske, najprije odlukom od podkraj 2001. godine a potom i odlukom početkom 2003. godine, daje saglasnost na Statut, odnosno organizaciju Kliničkog centra Srpsko Sarajevo.

Klinički centar Istočno Sarajevo, kao zdravstvena ustanova na drugom referalnom nivou, obezbjeđuje složeno ispitivanje i liječenje bolesnika sa cijele teritorije Republike Srpske, odnosno njenog istočnog dijela od Zvornika do Trebinja. Sadašnji direktor Klinika i bolničkih službi u Foči je Prof. dr Veljko Marić.

 

Više...

Univerzitetska bolnica Foča danas

Univerzitetska bolnica Foča danas

Najveće bogatstvo koje ima ova zdravstvena ustanova su njeni kadrovi. Godine 1993. bilo je  samo  15 specijalista, a dr Veljko Marić je tada bio jedini magistar medicinskih nauka. Danas zdravstvenu zaštitu i obrazovanje studenata Medicinskog fakulteta UIS obavlja 67 specijalista, 13 doktora nauka, 21 magistar, 15 subspecijalista, 17 specijalizanata, 19 mladih kliničkih ljekara, 34  saradnika i konsultanta profesora Medicinskih fakulteta, Beograda, Novog Sada, Kragujevca, Banja Luke i Foče.

Više...